Ludność

Liczba mieszkańców Jasionki (wg. danych z dnia 31 grudnia 2018) wynosi 1176. Wszyscy to obywatele polscy wyznania rzymsko-katolickiego. Tak było i w przeszłości, chociaż XIX w. i na początku XX w. w mieszkało tu kilka rodzin pochodzenia żydowskiego prowadząc karczmę i sklepik. Przez lata od momentu założenia tj. w XIV w. osiedlali się chłopi, którzy dostawali pod uprawę łan pola. Dlatego obecnie znając nazwy poszczególnych łanów można wywnioskować jak nazywali się pierwsi i kolejni osadnicy. Można to poznać, co jest rzeczą charakterystyczną dla Jasionki po powtarzających się nazwiskach. Przykłady nazw kilku łanów od nazwisk w Jasionce:
Cieklińszczówka – Ciekliński
Głódówka – Głód
Szczurkówka – Szczurek
Turkówka – Turek
Wołtoszówka – Wołtosz
Wróblówka – Wróbel

Ludność od wieków utrzymywała się z pracy na roli. Jednak charakterystyczną cechą dla miejscowych było to, że byli samowystarczalni. Sami wyrabiali wszystkie sprzęty potrzebne w gospodarstwie domowym jak i do uprawy ziemi. Jasionka słynęła z wytwarzania oleju z siemienia lnianego stąd też nazwa „olejarze”. Do lat powojennych uprawiano dość powszechnie len i wyrabiano płótno na ubrania i pościel.

We wsi można było znaleźć wszystkich rzemieślników. W przeszłości byli to: zduni, kołodzieje, kowale. Nadal można spotkać – cieśli, stolarzy, murarzy, blacharzy, których umiejętności przekazywane są z pokolenia na pokolenie. Jasionka nigdy nie słynęła z dużych gospodarstw. Była to typowa, przeludniona, biedna galicyjska wieś. Gospodarstwa nie przekraczały 5 – 8 h. Obecnie coraz mniej uprawia się pól i coraz mniej hoduje zwierząt. Nie ma rolników posiadających więcej jak jedną, dwie krowy. Najczęściej hoduje się drób, przeważnie indyki i kury. Coraz mniej jest koni jako siły pociągowej. Jedynie w okresie letnim zjeżdża do większości domów rodzina rozsiana po całym kraju. Znamiennym jest również to, iż stare domy osiedlają emeryci, którzy przez cały czas pracowali i przebywali w miastach, a dzisiaj powracają w rodzinne strony.
Większość mieszkańców Jasionki pracuje zawodowo dojeżdżając do pracy do Krosna lub Dukli. Część nadal podtrzymując tradycję trudni się rzemiosłem prowadząc prywatną praktykę. Duża liczba mieszkańców, szczególnie młodzieży wyjeżdża za granicę.

Małgorzata Kowalewska